ΠΕΡΣΕΑΣ

Νίκησα, νίκησα...
Κοίταζα τον καθρέφτη,
όταν τη σκότωνα.
Τώρα καβάλα
στο φτερωτό άλογο
-ήρωας και σωτήρας-
καθρεφτίζω
το φριχτό κεφάλι μου
στα πετρωμένα βλέμματα
των ανθρώπων

ΚΑΠΝΟΜΑΝΤΕΙΑ

Στη Φαίδρα

Αναμμένα κεράκια της λήθης!
Κάποιος μου φύσηξε νύχτες στα μάτια.
Άνθη φυτρώσαν στο μυαλό μου
Ένιωθα τις πεταλούδες
να φτερουγίζουν στα μαλλιά.
Πλησίαζε ο ενδεχόμενος Θεός
Το παραπέρα ήταν άγραφο ακόμα...

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ (Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ 2Ο ου ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΑΙΩΝΟΣ- ΑΜΗΝ)

Τα ποιήματά μας δεν είναι άνθη
για να τα κορφολογήσουν
τα τρυφερά χέρια των κορασίδων .
Τα ποιήματά μας δεν είναι ρόδα
για να τα προσφέρουν μπουκέτα
οι αβροδίαιτοι καθηγητές ποίησης
που δεν έγραψαν ένα στίχο στη ζωή τους.
Τα ποιήματα μας είναι δέντρα
που ρίχνουν τον ίσκιο τους στο μέλλον.
Αλλά οι τυφλοί δεν βλέπουν το δάσος ….

ΤΟ ΠΑΙΓΝΙΟΝ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ (ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ)

Ποια βότανα γητεύματος
στο νύχτωμα του δρόμου
σχεδόν σβησμένη φέρανε
μια μνήμη αισθητική;
Το σώμα του έρωτά μου,
τη σάρκα που ήθελα,
τα λατρεμένα χείλη;
Εν εκστάσει βλέπω νυν
τις περασμένες μέρες,
το παίγνιον της μοίρας

ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΚΑΪΝ

Ένας γέρικος ήλιος ανατέλλει
στα λυπημένα όνειρά μου.
Τις πύλες του έχει κλείσει
ο ουρανός. Βοά το αίμα ,
το χυμένο αίμα , στη μνήμη.
Καπνίζουν μέσα μου τα ερείπια
του γενετήσιου χρόνου.
Χιλιάδες πεινασμένα παιδιά
δείχνουν το σημάδι στο μέτωπό μου.
"Μη τι φύλαξ των αδερφών μου ειμί;"

ROBOT

Ονειρεύτηκα
πως ήμουν άνθρωπος γυμνός
στο κρεβάτι σου.
Με μάτωνε το φιλί σου
δαγκώνοντας τα χείλη μου.

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ

Γιά τις "ανταποκρίσεις" της Γητεύτριας δείτε http://www.ekfrastes.gr/


Απόψε το κορμάκι σου κράτα το μυρωμένο
για να σου δώσω το φιλί , το κρινοστολισμένο

Στην κλίνη σου να κοίτουμαι, να σου φιλώ τα στήθια
ώσπου να κράξουν την αυγή, του έρωτα τα ορνίθια

Κι αν είν σκοτάδι γύρω μας τα μάτια σου φεγγίτες
ναν τα φιλούνε παίζοντας τα χείλη μου σπουργίτες

Δε μας χωρίζουνε σπαθιά, δε μας χωρίζουν χέρια,
θηκάρι σου έχουν το κορμί τα χέρια μου μαχαίρια.

Γητειές μου κάνεις και ριγώ σαν το κομμένο φύλλο
Σήμα θα γίνω του καπνού, μήνυμα να σου στείλω.

Ξέρει τη φλόγα το κορμί που σε κορμί ζυγώνει
καίγεται, στάχτη γίνεται , και πάλι ξανανιώνει

Μια νύχτα να μ' αλείψουνε το μύρο σου τα χείλη
κι ας με σταυρώσει κι ο κατής στης αγοράς την πύλη

Είναι του πόθου πύρωμα και ρόδινο μετάξι
το δέρμα σου στα χείλη μου κι ο νούς μου θα πετάξει

Μέλισσα σ' ανοιχτόν ανθό, νερό που κελαρύζει,
τ' αχείλι μου στ' αχείλι σου πάντοτε να γυρίζει

Να γίνει το κορμάκι μου στο χέρι σου που ορίζει
άτι που τρέχει σε γιαλό κι ο πόθος σπιρουνίζει