ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

Στο Σωκράτη Ξένο

Ι

Γνώριμοι του θανάτου,
χτυπάμε τις πύλες τ’ ουρανού
με πέτρες προσευχής.
Αιχμάλωτες λέξεις
στα πικραμένα χείλη μας.
Βαραίνει το μολύβι
ένας φόβος μυστικός.
Τι άλλο μας μέλλεται;

ΙΙ

Είμαστε οι τύψεις μας:
Λαβωμένα πουλιά
στην παλάμη του Θεού,
αμίλητα φεγγάρια
σε βαθιά μεσάνυχτα,
το φοβερό αίνιγμα
στα κράσπεδα του χρόνου.

ΙΙΙ

Πότε θα σημάνουν
του φωτός τα σήμαντρα,
τα κρύσταλλα τ’ ανέμου;
Πώς να διαβούμε , αδερφέ,
με τ’ ανθισμένα βήματα
τα σύνορα της λήθης

PONTIFEX MAXIMUS

Σφαλώ τα βλέφαρά μου.
Στο λαγούμι του ύπνου
μύρα της Μαγδαληνής
και το φρέαρ της αβύσσου.
Βαραίνει στο στήθος
η δική μου Κόλαση:
Το Μέγα Αλάθητο

ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ

Παιδιά του πόνου.
Παιδιά του χρόνου.
Παιδιά του Κρόνου.
Ανθρωποι

ΑΓΩΝΙΑ

Πλασμένος απο λάσπη.
Με κραυγές και ψιθύρους
των ουρανών επαίτης.
Στην παλάμη μου, Κύριε,
των ονείρων το κέρμα.
Στιγμή πεπερασμένη,
στεναγμός τ' ανέμου.
Θα ξύσω το σκοτάδι
του παμφάγου χρόνου;

ΟΔΥΣΣΕΑΣ

Υγρό λυκόφως.
Τραγουδούσαν οι σειρήνες.
Δεμένος στο κατάρτι
παραληρούσε:
"Κύματα της καρδιάς μου,
μονοσύλλαβα,
γεμάτα λύπη,
στα βράχια ποιάς Ιθάκης
θα με τσακίσετε;"

ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ

Κάθε φορά που μιλώ
- είδωλο σε καθρέφτη-
μπροστά στις κωφάλαλες θύρες
της αιωνιότητας
αγγίζω την πληγή μου.

ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΦΩΣ

Μιά θάλασσα φως.
Πήγασος δίχως χαλινάρι,
ξένος, κάτ' απ' τον έρημο ουρανό.
Καλπάζοντας προς την ανάσταση.
Στη στείρα μνήμη του
το πότε, ή το ποτέ
της Αποκάλυψης.