ΑΓΓΕΛΟΣ

Στρόβιλοι φτερών, κύκλοι φωτός.
Ανθίζουν τα σύννεφα, μυριάδες κρίνοι.
Το κάτοπτρο του μέλλοντος ραγίζει.
Βρέχει μουσική. Λάμπουν οι δρόμοι.
Τρομαγμένες φωνές «Μελέκ …Μελέκ»
στα χείλη των παρθένων.

Δε νιώθω πια τη ρομφαία του χρόνου.
Είμαι έτοιμος να φύγω , Κύριε !
Βρήκα το κλειδί της εξόδου.
Αγάπησα τις κόρες των ανθρώπων…

ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ

Στην Ελληνίδα που το προσκάλεσε


«Εδόθη μοι σκόλοψ … άγγελος Σατάν
ίνα με κολαφίζη , ίνα μη υπεραίρωμαι»
Απόστολος Παύλος
Προς Κορινθίους Β 12,7


Λεπροί του στίχου.
Φριχτές πληγές πυορροούν
λέξεις, όνειρα κι αισθήματα.
Με μια προσωπίδα
-πολλές φορές χρυσή –
να σκεπάζει
τη φαγωμένη μορφή μας.
Μακριά απ’ τον κόσμο,
χτυπάμε κουδουνάκια…

Η ποίηση είναι
η Σπιναλόγκα της τέχνης

Ο ΧΟΡΕΥΤΗΣ

Κάτω απ’ τα πόδια μου
το πάτωμα ονειρεύεται
διαμάντια και ρουμπίνια,
την πρωινή δροσιά των λουλουδιών,
τη λιτανεία του έρωτα…
Ψηλά στον τοίχο,
κεντημένη στο κάδρο
με κοιτάζει γελώντας.
Θυμάται που χόρευε
με τα πουλιά, με τα κλωνιά
στην αγκαλιά τ’ ανέμου
κόρη μικρή, πριν απ’ τον κρίνο…
Πριν τη σκεπάσουν βαριές
οι προσευχές του κόσμου:
Μήτηρ Θεού.

ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

Στο Σωκράτη Ξένο

Ι

Γνώριμοι του θανάτου,
χτυπάμε τις πύλες τ’ ουρανού
με πέτρες προσευχής.
Αιχμάλωτες λέξεις
στα πικραμένα χείλη μας.
Βαραίνει το μολύβι
ένας φόβος μυστικός.
Τι άλλο μας μέλλεται;

ΙΙ

Είμαστε οι τύψεις μας:
Λαβωμένα πουλιά
στην παλάμη του Θεού,
αμίλητα φεγγάρια
σε βαθιά μεσάνυχτα,
το φοβερό αίνιγμα
στα κράσπεδα του χρόνου.

ΙΙΙ

Πότε θα σημάνουν
του φωτός τα σήμαντρα,
τα κρύσταλλα τ’ ανέμου;
Πώς να διαβούμε , αδερφέ,
με τ’ ανθισμένα βήματα
τα σύνορα της λήθης

PONTIFEX MAXIMUS

Σφαλώ τα βλέφαρά μου.
Στο λαγούμι του ύπνου
μύρα της Μαγδαληνής
και το φρέαρ της αβύσσου.
Βαραίνει στο στήθος
η δική μου Κόλαση:
Το Μέγα Αλάθητο

ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ

Παιδιά του πόνου.
Παιδιά του χρόνου.
Παιδιά του Κρόνου.
Ανθρωποι

ΑΓΩΝΙΑ

Πλασμένος απο λάσπη.
Με κραυγές και ψιθύρους
των ουρανών επαίτης.
Στην παλάμη μου, Κύριε,
των ονείρων το κέρμα.
Στιγμή πεπερασμένη,
στεναγμός τ' ανέμου.
Θα ξύσω το σκοτάδι
του παμφάγου χρόνου;